و باز ترس از افسانه بی تو شدن
حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه
آي ...........
دارم آتش مي گيرم
ديگه از غصه و غم
دلم مي خواد بميرم
اگه برگرده پيشم
براش پروانه مي شم
ازش جدا نمي شم
آمد گذشت از من و ساده سلام کرد
با يک نگاه کار دلم را تمام کرد ...
پروانه های سبز نگاهش قشنگ بود
با يک نسيم خنده به من احترام کرد ...
مشتی غزل ز دفتر احساسهای خود
آورد و در کلاس دلم ثبت نام کرد ...
چيزی به نام عشق در اعماق جان من
يکباره با تمام وجودش قيام کرد ...
اما چه زود رفت و دلم را دچار اين
انبوه زخم کهنه بی التيام کرد ...
